Барои вохӯриҳо, машваратҳо ва муҳокимаҳои гурӯҳҳои хурд беҳтарин аст. Гӯянда қисмати кӯтоҳро мегӯяд, сипас ист мешавад ва тарҷумон паёмро ба забони дигар интиқол медиҳад. Ҳар кас вақт дорад гӯш кунад, фикр кунад ва ҷавоби равшан диҳад.
Хидматҳои касбии тарҷумонии шифоҳӣ ва хаттӣ аз забони франсавӣ дар саросари ҷаҳон.
Тарҷумонҳои ботаҷрибаи Франсавӣ-ро барои мурофиаҳои судӣ, вохӯриҳои тиббӣ, музокироти тиҷорӣ, ҷамъомадҳои ҷамъиятӣ ва конфронсҳои байналмилалӣ киро кунед. Мо тарҷумаи ҳузурӣ ва дурдаст пешниҳод мекунем, то ҳар кас ҳар як калимаро ба Франсавӣ ва забони дигар фаҳмад.
Шабакаи мо тарҷумонҳои дорои таҷрибаи судӣ, тиббӣ ва корпоративӣ дорад, ки ба таври дақиқ мувофиқи соҳаи мавзӯъ ва кишвари шумо интихоб шудаанд. Новобаста аз он ки ба шумо тарҷумаи пайдарпай, ҳамроҳӣ ё ҳамзамон лозим аст, мо ба муоширати равшан, бетарафӣ ва махфият диққат медиҳем.
Забони франсавӣ дар муоширати байналмилалӣ, тиҷорат, муҳоҷират ва маориф васеъ истифода мешавад. Барои бисёр ташкилотҳо, дастрасӣ ба тарҷумонҳои боэътимоди франсавӣ ҳангоми кор бо мизоҷон, шарикон ё ҷамоатҳое, ки бо забони франсавӣ ҳарф заданро афзал медонанд, муҳим аст. Оҷонсии мо ба супоришҳои амалии воқеӣ тамаркуз мекунад, ки дар онҳо муоширати равшани шифоҳӣ аз ҳама чизи дигар муҳимтар аст. Мо тарҷумонҳои омӯзонидашудаи франсавиро барои мурофиаҳои судӣ, мусоҳибаҳои муҳоҷират ва паноҳандагӣ, машваратҳои тиббӣ, вохӯриҳои корӣ, зангҳои онлайнӣ ва конфронсҳо пешниҳод менамоем. Пеш аз ҳар як супориш, мо мавзӯъ, муҳит ва талаботи техникиро тасдиқ мекунем, то тарҷумон тавонад истилоҳот ва заминаи мавзӯъро омода кунад. Дар рафти ҷаласа, тарҷумон дар байни ҳамаи тарафҳо бетарафона кор карда, боварӣ ҳосил мекунад, ки саволҳо, шарҳҳо ва қарорҳо дар ҳар як забон дуруст фаҳмида мешаванд. Пас аз таъинот ё чорабинӣ, мо инчунин метавонем ҳуҷҷатҳои марбутаро тарҷума кунем, то сабтҳои хаттӣ ба он чизе, ки ба таври шифоҳӣ муҳокима шудаанд, мувофиқат кунанд. Бо омезиши тартиботи бодиққати фармоиш, забоншиносони пуртаҷриба ва менеҷерони лоиҳаҳои масъул, мо ба ташкилотҳо кӯмак мерасонем, ки вазъиятҳои бисёрзабонаро бо боварӣ идора кунанд.
Муштариён Франсавӣ тарҷумонҳоро дар вазъиятҳои гуногун дархост мекунанд. Баъзеҳо хеле расмӣ ҳастанд, ба монанди мурофиаҳои судӣ ё мусоҳибаҳои давлатӣ; дигарон вохӯриҳои ҳаррӯза ё зангҳои тиҷорӣ ҳастанд. Ҳадафи умумӣ ин аст, ки ҳама якдигарро ба таври равшан фаҳманд ва битавонанд бо забони барояшон бароҳаттарин сухан гӯянд.
Франсавӣ дар кишварҳо ва минтақаҳои гуногун истифода мешавад. Дар сурати имконпазир мо тарҷумонҳоро бо варианти ё лаҳҷаи мувофиқтарин ба парвандаи шумо мувофиқ мекунем.
Мо ба шумо кӯмак мекунем, ки навъи дурусти тарҷумаро интихоб кунед, вобаста ба шумораи иштирокчиён, дараҷаи расмияти муҳит ва он ки тарҷума дар ҷои ҳузурӣ ё дурдаст аст.
Барои вохӯриҳо, машваратҳо ва муҳокимаҳои гурӯҳҳои хурд беҳтарин аст. Гӯянда қисмати кӯтоҳро мегӯяд, сипас ист мешавад ва тарҷумон паёмро ба забони дигар интиқол медиҳад. Ҳар кас вақт дорад гӯш кунад, фикр кунад ва ҷавоби равшан диҳад.
Дар сафарҳои тиҷорӣ, саёҳатҳои корхонаҳо, омӯзишҳо ё вохӯриҳои ҷамъиятӣ бо сухангӯёни Франсавӣ истифода мешавад. Тарҷумон байни иштирокчиён ҳаракат мекунад ва бо саволҳо, шарҳҳо ва масъалаҳои амалӣ дар тамоми сафар кӯмак мекунад.
Вақте ки иштирокчиён дар ҷойҳои гуногун ҳастанд ё сафар амалӣ нест, мувофиқ аст. Мо тавассути платформаҳои видеоии бехатар ё телефон пайваст мешавем, то ҳар кас аз дафтари худ, хона ё клиника бо тарҷумони касбӣ иштирок кунад.
Дар конфронсҳо, чорабиниҳои калон ва семинарҳои чандзабона истифода мешавад. Тарҷумонҳо ҷуфт кор мекунанд, ба гӯшмонакҳо сухан мегӯянд ва иштирокчиён тавассути қабулкунакҳо ё платформаи конфронс гӯш мекунанд. Ин имкон медиҳад, ки Франсавӣ ва забонҳои дигар дар вақти воқеӣ ҷараён гиранд.
Мо бисёр ҷуфтҳои забон ва соҳаҳои гуногунро дастгирӣ мекунем. Ҳар қадар бештар дар бораи парванда ё лоиҳаи худ бигӯед, ҳамон қадар осонтар аст, ки тарҷумони мувофиқро таъин кунем.
Агар ба шумо ҷуфти дигар лозим бошад (масалан, Франсавӣ ба забони камтар маъмул), лутфан ҳангоми дархости нархнома зикр кунед ва мо дастрас будани онро тасдиқ мекунем.
Мо ҳамеша дар бораи мавзӯи умумӣ ва ҳар гуна масъалаҳои ҳассос (масалан, осеб, паноҳандагӣ, тиббӣ ё масъалаҳои оилавӣ) мепурсем, то тарҷумонҳои дорои таҷрибаи мувофиқро таъин кунем.
Раванди мо барои равшан ва пешгӯишаванда тарҳрезӣ шудааст, новобаста аз он ки шумо вохӯрии кӯтоҳ ё конфронси чандрӯза фармоиш медиҳед.
Инҳо баъзе аз саволҳое ҳастанд, ки мо аксар вақт аз муштариён ҳангоми фармоиши тарҷумонҳои Франсавӣ мегирем. Агар вазъи шумо фарқ кунад, лутфан ҳангоми тамос бо мо шарҳ диҳед.